غروب سرد غربت


 

اين قطعه اولين شعری که من سرودم. يادش به خير اون موقه ها خيلی سه تار می زدم

 

سه تار

 

  عاقبت خواهم شوم من يک ترانه چون سه تار

                            جام عشقش سر کشم من بي بهانه چون سه تار

 

  هسته  ملعون  خود  را  من  شکافم  دانه  وار

                            تا که پژواکي شوم من همچو ناله چون سه تار

 

  روز  شب  را  من  بکاوم  تا  مبادا  که  مهي

                             در  پي   ديدار تو  گردد  روانه  چون سه تار

 

  اي  شبانه  تر  زه  من ليکن پر از راز و نياز

                             تو  بياور  رمز  راز  اين  فسانه  چون سه تار

 


ali